Not everything meant for women has to fit me too

Over een leven mét en zonder kinderen

Het is een prachtige, zachte lentedag. De tuin staat in bloei en het zonnetje laat zich regelmatig zien. Ik hoor de kinderen in de tuin spelen en moet glimlachen.

Is dat raar, als dat gebeurt terwijl het niet mijn kinderen zijn? Want de kinderen die ik vrolijk hoor spelen, zijn die van de buren. Heerlijk, die geluiden van leven in de buurt. Het geeft me een knus en dorps gevoel.

Ik luister glimlachend naar de gesprekken aan de andere kant van de schutting. Zo vol overtuiging verhalen vertellen of woorden gebruiken die ze ooit terloops van hun ouders hebben opgevangen. Vanaf de zijlijn geniet ik mee.

Ik weet dat het een precair onderwerp is, wat gelukkig steeds meer bespreekbaar wordt. Maar wat ik nu ook op tv en online weer voorbij hoor komen… en dat vooral ook van andere vrouwen. Daar kan ik slecht tegen.

Afgelopen Moederdag dacht ik extra na over het moederschap en het ontbreken daarvan in mijn leven. Toen kwam bij mij de vraag op: ben ik bewust kinderloos? En wat is dat eigenlijk een stom woord.

Ik word dit jaar veertig en daar ben ik me heel bewust van. Een mijlpaal, noemen ze het. Je hebt het zover gered. Ik heb een huis, een relatie en de vrijheid van ruimte en geest. Hoewel ik op veel vlakken zekerder ben geworden en het ouder worden steeds meer omarm, laat het hoofdstuk kinderen krijgen me niet los.

Ook al wil ik geen kinderen, het blijft vreemd dat de keuze langzaam niet meer vanzelfsprekend voelt. Bedankt, Moeder Natuur…

Ik word 40 dit jaar..

Ik wil geen kinderen. Dat zeg ik al zolang ik me kan herinneren. En als ik het ooit zou willen, dan misschien adopteren. Het hele zwanger zijn en de verantwoordelijkheid lijkt me niets. Tegelijkertijd lijkt het me ook een van de toppunten van vrouw-zijn. Want zwangere vrouwen zijn prachtig en dragen leven in zich. Hoe magisch is dat?

Ik ben dol op kinderen, laat dat duidelijk zijn. Het spelen met en zorgen voor de kinderen van vrienden en familie. Je mag mij zeker bellen om uren te knuffelen met je baby, volledig overdressed te high tea’en of in de plassen te springen terwijl moeders hoofdschuddend toekijken. Een feest vind ik het.

Maar, het wakkert niet het moedergevoel in mij aan. Niet dat vuurtje van verlangen dat een kind misschien ook van mij zou kunnen zijn. Het geeft me liefde, maar geen moederliefde, als je begrijpt wat ik bedoel.

Bedolven onder de liefste nichtjes

Altijd ben ik er open en duidelijk over geweest. Mensen vragen me eerder wanneer we gaan trouwen dan wanneer we kinderen krijgen. Die vraag krijg ik eigenlijk zelden. Denken ze dan dat ik een slechte moeder zou zijn? Zou het beter zijn als ik geen kinderen krijg? Vragen ze het me daarom niet? Wat als, wat als… Maar nee, dat laat ik meestal snel weer los.

Bij het krijgen van je eigen kind ervaar je een liefde die ongekend en onvoorwaardelijk is. Heb je gefaald in het leven als je dat niet hebt ervaren? Die opmerking, die ik ergens wel begrijp, vind ik soms pijnlijk en kwetsend, ook al weet ik dat het niet zo bedoeld is. Dat raakt me meer dan de vraag waarom ik geen kinderen wil.

Alsof het betekent dat ik geen onvoorwaardelijke liefde ken? Want ontbreekt dat dan echt in mijn leven?

Wat als er iets gebeurt met je kind? Jouw kind is jouw verantwoordelijkheid. Of als er iets met jou gebeurt en je kind alleen achterblijft? Misschien heb ik al te veel verdriet gezien en gehoord. Ik weet dat juist die onvoorwaardelijke liefde je dan helpt en draagt. Maar ik denk niet dat ik dat wíl dragen.

Ik las onlangs een advies dat als je twijfelt over het willen van kinderen, je het vooral gewoon moet proberen. Daar gingen echt alle haren van overeind staan. Want een kind krijgen is niet iets wat je zomaar even probeert. Je kunt het niet ongedaan maken. Je wilt een kind niet het gevoel geven dat het ongewenst is, als het toch niet blijkt te zijn wat je dacht. Dat draagt een kind altijd met zich mee. En jij zelf ook, ondanks die onvoorwaardelijke liefde?

Het blijven dus vragen die in mijn hoofd rondzoemen. En toch kom ik steeds weer uit op hetzelfde: ik ben gelukkig zo. Zonder kinderen, maar mét de kinderen om me heen. Ik geniet van mijn vrijheid en de ruimte om te gaan en staan waar ik wil, zonder overal rekening mee te hoeven houden. Egoïstisch? Of juist liefde voor mezelf? Ik vind het moeilijk en ik denk dat dat altijd zo zal blijven.

Het maakt me niet minder vrouw en ik heb niet minder liefde. Misschien anders. Maar wel op mijn manier.

En dat maakt het net zo mooi.